آقای شاید
روایتگر سایههایی که شاید در درون ما هستند.
«پیشمرگِ روزهایِ سخت؛ نامهای به نیمهیِ دیگرِ کودکیام»
برادرِ جان، تهتغاریِ روزگارِ ما، این نامه را کسی برایت مینویسد که چند قدم جلوتر از تو، رویِ مینهایِ این جاده رفته است تا تو راهِ امن را پیدا کنی.
میبینم که چقدر عجله داری. میبینم که میخواهی زودتر بزرگ شوی، زودتر ریشهایت در بیاید، زودتر مستقل شوی و ادایِ ما را در بیاوری.
اما گوش کن رفیق، این "بزرگ شدن" که برایش لَه لَه میزنی، آن مدینهیِ فاضلهای نیست که فکر میکنی. دنیایِ آدمبزرگها پر از صورتحساب، پر از لبخندهایِ اجباری و پر از تنهایی است. تا میتوانی در همان دنیایِ خودت پادشاهی کن و نگذار عقربههایِ ساعت تو را به زور به سمتِ ما هل بدهند.
رابطهیِ من و تو عجیب است. شاید روزی ده بار تویِ سر و کلهیِ هم بزنیم، شاید سرِ کنترلِ تلویزیون دعوا کنیم، اما این را آویزهیِ گوشت کن: در این دنیایِ بیرحم که همه منتظرند تا زمین بخوری و لگدت بزنند، من تنها کسی هستم که اگر تمامِ دنیا روبرویش بایستند، باز هم کنارِ تو میایستد.
من سایهیِ توام؛ وقتی میترسی، وقتی گند زدهای و جرات نداری به بابا بگویی، وقتی دلت شکسته و نمیتوانی گریه کنی، من آنجام.
من "دیوارِ بتنی" تو در برابرِ طوفانم.
لازم نیست جلویِ من نقشِ قهرمان بازی کنی؛ ضعفهایت را پیشِ من بیاور تا با هم تبدیلشان کنیم به نقطه قوت.
میدانی مزیتِ برادرِ کوچکتر بودن چیست؟
تو "برگه تقلب" داری یا به قول خودت چیت کد. زندگیِ من، شکستهایِ من، انتخابهایِ غلطِ من، همه درسهایِ حاضری هستند برایِ تو.
من اشتباه کردم تا تو نکنی. من سرم به سنگ خورد تا تو راهت را کج کنی.
باهوش باش و از زخمهایِ من تجربه بساز، نه از زخمهایِ تنِ خودت.
نگذار تاریخ تکرار شود؛ تو باید نسخهیِ ارتقا یافته و خوشبختترِ من باشی.
موفقیتِ تو، انتقامی است که من از شکستهایِ خودم میگیرم.
و آخر اینکه، همیشه سرت را بالا بگیر. تو برادرِ منی و همین کافیست تا بدانی هیچکس حق ندارد تو را کوچک بشمارد.
برو، بجنگ، بساز و نترس. چون هر جا که پایت لغزید، قبل از اینکه به زمین برسی، دستی هست که تو را بگیرد. ما دو نفر، یک ارتشیم؛ من فرماندهیِ میدانهایِ سختم و تو سربازِ پیروزِ آینده. دوستت دارم، حتی وقتی رویِ اعصابم راه میروی.
#آقای_شاید
میبینم که چقدر عجله داری. میبینم که میخواهی زودتر بزرگ شوی، زودتر ریشهایت در بیاید، زودتر مستقل شوی و ادایِ ما را در بیاوری.
اما گوش کن رفیق، این "بزرگ شدن" که برایش لَه لَه میزنی، آن مدینهیِ فاضلهای نیست که فکر میکنی. دنیایِ آدمبزرگها پر از صورتحساب، پر از لبخندهایِ اجباری و پر از تنهایی است. تا میتوانی در همان دنیایِ خودت پادشاهی کن و نگذار عقربههایِ ساعت تو را به زور به سمتِ ما هل بدهند.
رابطهیِ من و تو عجیب است. شاید روزی ده بار تویِ سر و کلهیِ هم بزنیم، شاید سرِ کنترلِ تلویزیون دعوا کنیم، اما این را آویزهیِ گوشت کن: در این دنیایِ بیرحم که همه منتظرند تا زمین بخوری و لگدت بزنند، من تنها کسی هستم که اگر تمامِ دنیا روبرویش بایستند، باز هم کنارِ تو میایستد.
من سایهیِ توام؛ وقتی میترسی، وقتی گند زدهای و جرات نداری به بابا بگویی، وقتی دلت شکسته و نمیتوانی گریه کنی، من آنجام.
من "دیوارِ بتنی" تو در برابرِ طوفانم.
لازم نیست جلویِ من نقشِ قهرمان بازی کنی؛ ضعفهایت را پیشِ من بیاور تا با هم تبدیلشان کنیم به نقطه قوت.
میدانی مزیتِ برادرِ کوچکتر بودن چیست؟
تو "برگه تقلب" داری یا به قول خودت چیت کد. زندگیِ من، شکستهایِ من، انتخابهایِ غلطِ من، همه درسهایِ حاضری هستند برایِ تو.
من اشتباه کردم تا تو نکنی. من سرم به سنگ خورد تا تو راهت را کج کنی.
باهوش باش و از زخمهایِ من تجربه بساز، نه از زخمهایِ تنِ خودت.
نگذار تاریخ تکرار شود؛ تو باید نسخهیِ ارتقا یافته و خوشبختترِ من باشی.
موفقیتِ تو، انتقامی است که من از شکستهایِ خودم میگیرم.
و آخر اینکه، همیشه سرت را بالا بگیر. تو برادرِ منی و همین کافیست تا بدانی هیچکس حق ندارد تو را کوچک بشمارد.
برو، بجنگ، بساز و نترس. چون هر جا که پایت لغزید، قبل از اینکه به زمین برسی، دستی هست که تو را بگیرد. ما دو نفر، یک ارتشیم؛ من فرماندهیِ میدانهایِ سختم و تو سربازِ پیروزِ آینده. دوستت دارم، حتی وقتی رویِ اعصابم راه میروی.
#آقای_شاید